Verwondering slaat toe wanneer ik lees over het Gentse initiatief om in twee basisscholen les te geven in het Turks.  Onderwijs in de moedertaal van minderheden is om verschillende redenen een slecht idee. In het beste geval kan je spreken van een creatieve oprisping, ongetwijfeld aangestuurd door een overijverig sociaal middenveld. Het ziet er somber uit voor de nieuwe generatie allochtonen in Gent want met dit doekje voor het bloeden zal men de onderwijsachterstand allerminst kunnen aanpakken. 

Taalachterstand leidt tot onderwijsachterstand. Zoveel is zeker, en dat wordt nogmaals herhaald door Gents onderzoeker Jan Peeters (DS,16/3). Er bestaat bovendien een duidelijk verband met kansarmoede.  Kinderen uit armere gezinnen, ongeacht hun culturele achtergrond, kennen tweemaal minder woorden dan kinderen uit gegoede gezinnen.  De focus wordt gelegd op het belang van voldoende en degelijke kinderopvang.

Dit is een juiste analyse.  Echter, de beleidsvoorstellen die daarop volgen raken volgens mij de kern van het probleem niet.  Zo wordt er gepleit voor meer aanbod aan kinderopvang tout court.  Dit lijkt me een eenzijdige benadering.  Er is zeker een grotere vraag naar kinderopvang maar die vraag komt vooralsnog niet van kansarme ouders.  Wel van middenklasse tweeverdieners die tijdens de werkuren degelijke opvang wensen voor hun oogappel.  Dat is zowel economisch als sociaal een terechte zorg.  Maar wat met de vraag naar meer kinderopvang bij kansarme ouders?  Die is volgens mij ondermaats.  Het zijn niet de armere ouders die staan te roepen voor meer opvang, en bij uitbreiding meer kleuteronderwijs.  Nochtans wringt net daar het schoentje.  De aanwezigheid van kansarme peuters in kindertuinen mag problematisch genoemd worden.  De situatie wordt nog prangender in de kleuterklasjes.