Leuven neemt zelf kinderopvang in handen - De Standaard ©Stl

Vanaf dit najaar organiseert het Leuvense stadsbestuur de buitenschoolse kinderopvang zelf. In een eerste fase centraliseert het factureren en worden aanwezigheden bijgehouden met vingerscans.De drastische keuze van het Leuvense stadsbestuur om als eerste in Vlaanderen de buitenschoolse kinderopvang in eigen beheer te nemen is onder meer ingegeven door onvrede over het Vlaamse beleid. 'Buitenschoolse kinderopvang is hopeloos ondergefinancierd', zegt schepen voor Onderwijs Mohamed Ridouani (SP.A).

'In Leuven kan twee procent van de tienduizend kinderen in de veertig scholen van het basisonderwijs terecht in een gesubsidieerd Initiatief voor Buitenschoolse kinderopvang (IBO). Als de minister extra geld vrijmaakt gaat dat naar het platteland. Bovendien zijn de regels om een IBO op te richten zo streng dat de schooldirecties er niet eens aan beginnen.'

Gelijke onderwijskansen.  Een term die de laatste jaren als een passe-partout gebruikt wordt voor zowat alles wat met het schoolleven te maken heeft. Kansen creëren in het onderwijs betekent meer dan het voorzien van een technisch-juridisch en financieel raamwerk. Er is ook nood aan een vertaling van de visie naar de troepen op het onderwijsveld. Zonder de wil van het onderwijsveld ontbreekt elk initiatief een doorgedreven en bezielde toepassing. Dit is een buitengewone uitdaging voor het zeer ambitieuze maatschappelijk project van oud-minister Frank Vandenbroucke.

Los van de zin of onzin van het gelijke kansenbeleid (ikzelf ben een believer) stellen zich de komende jaren heel wat administratieve en organisatorische problemen bij de invoering van de tornado aan nieuwe regelgeving. Een nieuw financieringsmodel, de maximumfactuur, het kosteloos onderwijs, de verhoging van kleuterparticipatie,  het hervormen van de lerarenopleiding, de investering in leerlingenzorg, het centraliseren van taken via scholengemeenschappen,… deze mozaïek aan initiatieven dreigt te verzanden door afwezigheid van een elementair draagvlak bij de belangrijkste onderwijsactoren. Soms te wijten aan opportunistische trekjes van scholen, maar vaak ook aan een tekort aan adem om alle hervormingen bij te blijven. Bovendien zijn te weinig partners mee met het grote onderwijsverhaal en al haar voetnoten, en dat is een hoofdreden van het gebrek aan een draagvlak.

 

 

Het buddy project werd op initiatief van Mohamed Ridouani gelanceerd in Leuven. Via het buddy-project geven Leuvense buddy’s al drie jaar op rij studiebegeleiding aan maatschappelijk kwetsbare jongeren (vaak allochtonen). Deze jongeren hebben tijdens hun schoolloopbaan een extra duwtje in de rug nodig om een einddiploma te behalen en door te stromen naar het hoger onderwijs. De buddy’s zijn vrijwilligers en studenten, die voor de Specifieke Lerarenopleiding (SLO)  studiepunten kunnen verdienen met het geven van begeleiding.

Verwondering slaat toe wanneer ik lees over het Gentse initiatief om in twee basisscholen les te geven in het Turks.  Onderwijs in de moedertaal van minderheden is om verschillende redenen een slecht idee. In het beste geval kan je spreken van een creatieve oprisping, ongetwijfeld aangestuurd door een overijverig sociaal middenveld. Het ziet er somber uit voor de nieuwe generatie allochtonen in Gent want met dit doekje voor het bloeden zal men de onderwijsachterstand allerminst kunnen aanpakken. 

Taalachterstand leidt tot onderwijsachterstand. Zoveel is zeker, en dat wordt nogmaals herhaald door Gents onderzoeker Jan Peeters (DS,16/3). Er bestaat bovendien een duidelijk verband met kansarmoede.  Kinderen uit armere gezinnen, ongeacht hun culturele achtergrond, kennen tweemaal minder woorden dan kinderen uit gegoede gezinnen.  De focus wordt gelegd op het belang van voldoende en degelijke kinderopvang.

Dit is een juiste analyse.  Echter, de beleidsvoorstellen die daarop volgen raken volgens mij de kern van het probleem niet.  Zo wordt er gepleit voor meer aanbod aan kinderopvang tout court.  Dit lijkt me een eenzijdige benadering.  Er is zeker een grotere vraag naar kinderopvang maar die vraag komt vooralsnog niet van kansarme ouders.  Wel van middenklasse tweeverdieners die tijdens de werkuren degelijke opvang wensen voor hun oogappel.  Dat is zowel economisch als sociaal een terechte zorg.  Maar wat met de vraag naar meer kinderopvang bij kansarme ouders?  Die is volgens mij ondermaats.  Het zijn niet de armere ouders die staan te roepen voor meer opvang, en bij uitbreiding meer kleuteronderwijs.  Nochtans wringt net daar het schoentje.  De aanwezigheid van kansarme peuters in kindertuinen mag problematisch genoemd worden.  De situatie wordt nog prangender in de kleuterklasjes.

 Met enige verwondering lees ik de verschillende reacties op het (niet geslaagde) initiatief ‘infodag voor allochtonen’ van de KULeuven. Zelfverklaarde marketeers hameren op het feit dat er dringend werk moet gemaakt worden van een beter uitgekiende communicatie om leerlingen in het hoger onderwijs in te schrijven. En dat we geen kanon hoeven in te zetten om dat doel te bereiken. Ik stel vast dat men in dit debat met het kanon in het luchtledige schiet.  Men moet maar eens beseffen dat je first things first moet aanpakken.