Gelijke onderwijskansen.  Een term die de laatste jaren als een passe-partout gebruikt wordt voor zowat alles wat met het schoolleven te maken heeft. Kansen creëren in het onderwijs betekent meer dan het voorzien van een technisch-juridisch en financieel raamwerk. Er is ook nood aan een vertaling van de visie naar de troepen op het onderwijsveld. Zonder de wil van het onderwijsveld ontbreekt elk initiatief een doorgedreven en bezielde toepassing. Dit is een buitengewone uitdaging voor het zeer ambitieuze maatschappelijk project van oud-minister Frank Vandenbroucke.

Los van de zin of onzin van het gelijke kansenbeleid (ikzelf ben een believer) stellen zich de komende jaren heel wat administratieve en organisatorische problemen bij de invoering van de tornado aan nieuwe regelgeving. Een nieuw financieringsmodel, de maximumfactuur, het kosteloos onderwijs, de verhoging van kleuterparticipatie,  het hervormen van de lerarenopleiding, de investering in leerlingenzorg, het centraliseren van taken via scholengemeenschappen,… deze mozaïek aan initiatieven dreigt te verzanden door afwezigheid van een elementair draagvlak bij de belangrijkste onderwijsactoren. Soms te wijten aan opportunistische trekjes van scholen, maar vaak ook aan een tekort aan adem om alle hervormingen bij te blijven. Bovendien zijn te weinig partners mee met het grote onderwijsverhaal en al haar voetnoten, en dat is een hoofdreden van het gebrek aan een draagvlak.

 

 

Het buddy project werd op initiatief van Mohamed Ridouani gelanceerd in Leuven. Via het buddy-project geven Leuvense buddy’s al drie jaar op rij studiebegeleiding aan maatschappelijk kwetsbare jongeren (vaak allochtonen). Deze jongeren hebben tijdens hun schoolloopbaan een extra duwtje in de rug nodig om een einddiploma te behalen en door te stromen naar het hoger onderwijs. De buddy’s zijn vrijwilligers en studenten, die voor de Specifieke Lerarenopleiding (SLO)  studiepunten kunnen verdienen met het geven van begeleiding.