Het was de laatste tijd weer druk mening ventileren over de manke integratie van allochtonen in ons land.  Hoofddoekenverbod op school, rellen veroorzaakt door vuilgebekte en agressieve jongeren, importhuwelijken uit Marokko of Turkije. En nu blijkt weeral hoe dramatisch groot de onderwijsachterstand van allochtone jongeren wel is. Zeven op tien allochtone jongeren heeft een schoolse achterstand. Na decennia van ploeteren teneinde de vreemde man in te passen in onze samenleving lijkt het probleem alleen maar erger te worden. Is het tijd om bij de rokende puinhoop te gaan zitten of bestaat er alsnog zoiets als een mirakeloplossing?  Ik ben van mening dat we eerst orde moeten scheppen in de puinhoop zelf door de problemen duidelijker en eerlijker te benoemen. Alleen zo kunnen we de gepaste aanpak uitwerken. 

Verwondering slaat toe wanneer ik lees over het Gentse initiatief om in twee basisscholen les te geven in het Turks.  Onderwijs in de moedertaal van minderheden is om verschillende redenen een slecht idee. In het beste geval kan je spreken van een creatieve oprisping, ongetwijfeld aangestuurd door een overijverig sociaal middenveld. Het ziet er somber uit voor de nieuwe generatie allochtonen in Gent want met dit doekje voor het bloeden zal men de onderwijsachterstand allerminst kunnen aanpakken. 

 Met enige verwondering lees ik de verschillende reacties op het (niet geslaagde) initiatief ‘infodag voor allochtonen’ van de KULeuven. Zelfverklaarde marketeers hameren op het feit dat er dringend werk moet gemaakt worden van een beter uitgekiende communicatie om leerlingen in het hoger onderwijs in te schrijven. En dat we geen kanon hoeven in te zetten om dat doel te bereiken. Ik stel vast dat men in dit debat met het kanon in het luchtledige schiet.  Men moet maar eens beseffen dat je first things first moet aanpakken.