Gelijke onderwijskansen.  Een term die de laatste jaren als een passe-partout gebruikt wordt voor zowat alles wat met het schoolleven te maken heeft. Kansen creëren in het onderwijs betekent meer dan het voorzien van een technisch-juridisch en financieel raamwerk. Er is ook nood aan een vertaling van de visie naar de troepen op het onderwijsveld. Zonder de wil van het onderwijsveld ontbreekt elk initiatief een doorgedreven en bezielde toepassing. Dit is een buitengewone uitdaging voor het zeer ambitieuze maatschappelijk project van oud-minister Frank Vandenbroucke.

Los van de zin of onzin van het gelijke kansenbeleid (ikzelf ben een believer) stellen zich de komende jaren heel wat administratieve en organisatorische problemen bij de invoering van de tornado aan nieuwe regelgeving. Een nieuw financieringsmodel, de maximumfactuur, het kosteloos onderwijs, de verhoging van kleuterparticipatie,  het hervormen van de lerarenopleiding, de investering in leerlingenzorg, het centraliseren van taken via scholengemeenschappen,… deze mozaïek aan initiatieven dreigt te verzanden door afwezigheid van een elementair draagvlak bij de belangrijkste onderwijsactoren. Soms te wijten aan opportunistische trekjes van scholen, maar vaak ook aan een tekort aan adem om alle hervormingen bij te blijven. Bovendien zijn te weinig partners mee met het grote onderwijsverhaal en al haar voetnoten, en dat is een hoofdreden van het gebrek aan een draagvlak.

 

 

Het buddy project werd op initiatief van Mohamed Ridouani gelanceerd in Leuven. Via het buddy-project geven Leuvense buddy’s al drie jaar op rij studiebegeleiding aan maatschappelijk kwetsbare jongeren (vaak allochtonen). Deze jongeren hebben tijdens hun schoolloopbaan een extra duwtje in de rug nodig om een einddiploma te behalen en door te stromen naar het hoger onderwijs. De buddy’s zijn vrijwilligers en studenten, die voor de Specifieke Lerarenopleiding (SLO)  studiepunten kunnen verdienen met het geven van begeleiding.

Begin deze week maakte Vlaams welzijnsminister Jo Vandeurzen  bekend dat hij 1500 extra plaatsen voorziet in de buitenschoolse opvang voor heel Vlaanderen. Een druppel op een hete plaat lijkt mij. Bovendien is de oplossing complexer dan dat. Welke schooldirecteur wil er zich wagen aan het inrichten van gesubsidieerde buitenschoolse opvang binnen de huidige wetgeving? We moeten streven naar een totaaloplossing, een van zowel middelen als soepelere regelgeving.

Het was de laatste tijd weer druk mening ventileren over de manke integratie van allochtonen in ons land.  Hoofddoekenverbod op school, rellen veroorzaakt door vuilgebekte en agressieve jongeren, importhuwelijken uit Marokko of Turkije. En nu blijkt weeral hoe dramatisch groot de onderwijsachterstand van allochtone jongeren wel is. Zeven op tien allochtone jongeren heeft een schoolse achterstand. Na decennia van ploeteren teneinde de vreemde man in te passen in onze samenleving lijkt het probleem alleen maar erger te worden. Is het tijd om bij de rokende puinhoop te gaan zitten of bestaat er alsnog zoiets als een mirakeloplossing?  Ik ben van mening dat we eerst orde moeten scheppen in de puinhoop zelf door de problemen duidelijker en eerlijker te benoemen. Alleen zo kunnen we de gepaste aanpak uitwerken. 

 Met enige verwondering lees ik de verschillende reacties op het (niet geslaagde) initiatief ‘infodag voor allochtonen’ van de KULeuven. Zelfverklaarde marketeers hameren op het feit dat er dringend werk moet gemaakt worden van een beter uitgekiende communicatie om leerlingen in het hoger onderwijs in te schrijven. En dat we geen kanon hoeven in te zetten om dat doel te bereiken. Ik stel vast dat men in dit debat met het kanon in het luchtledige schiet.  Men moet maar eens beseffen dat je first things first moet aanpakken.